سفر ما به روستای آبید، صرفاً یک سفر اداری برای بررسی امور روستا نبود؛ انگار تقدیر ما را برای مأموریتی ویژهتر فرستاده بود.
در مسیر چشممان به خانههای عشایری نخودکال افتاد؛ خانههایی که در آغوش رودخانه آرام گرفته بودند،اما در واقعیت در آغوش خطر ایستاده بودند.
لحظهای که دیدیم برخی خانوادهها درست در بستر رودخانه سکونت دارند قلبمان لرزید، میدانستیم سیل فرصت نمیدهد.
با تمام توان، با نماینده مجلس،فرماندار و مسئولان همراه شدیم تا آنها را متقاعد کنیم.. به بخشداری دعوتشان کردیم،با نگرانی خطرات را برایشان ترسیم کردیم و با اصرارِ همراه با محبت از آنها خواستیم خانههایشان را تخلیه کنند…
چند روز بعد طبیعت خشم خود را نشان داد، نیمههای شب سیل آمد و خانهها به شدت آسیب دیدند،اما در میان آن ویرانییک معجزه جاری بود: هیچ جانی از دست نرفت!
آن لحظه فهمیدم که آن بازدید،آن اصرارها و حضور ما در آن مسیر،حکمت خداوند بود تا از میان سیل جان انسانها را نجات دهد.
الحمدلله ربالعالمین
✍ ایوب لیموچی،بخشدار سوسن/ آبان۱۴۰۵
